Dijital cumhuriyetin eşiğinde Tolga Yıldız+18/06/2026

Temsili demokrasinin tarihsel gerekçesi, uzun süre oldukça ikna ediciydi. Halk dediğimiz büyük kalabalıklar aynı anda konuşamaz, aynı bilgiye eşit biçimde ulaşamaz, devletin gündelik işleyişini izleyemez, bütçenin nereye aktığını göremezdi. Bu yüzden halk adına konuşacak, karar verecek, denetleyecek temsilciler gerekiyordu. Temsil, bir bakıma teknik bir zorunluluktu. Coğrafyanın, iletişim araçlarının, okuryazarlığın, bürokrasinin ve bilgiye erişimin sınırları içinde makul görünen bir çözümdü.

Fakat bugün artık aynı dünyada yaşamıyoruz. İnternet, yapay zekâ, güvenli dijital kimlik, açık veri altyapıları, blokzincir, katılımcı bütçe platformları, harita tabanlı talep sistemleri ve gerçek zamanlı denetim panelleri, siyasal katılımın maddi zeminini değiştirdi. Bu teknolojilerin hiçbiri kendi başına demokrasi üretmez. Hatta kötü ellerde daha karanlık bir gözetim rejiminin aracı olarak da kullanılabilir. Yine de şu soruyu artık erteleyemeyiz: Vatandaşın iradesini dört ya da beş yılda bir sandığa bırakıp sonra sessiz kalmasını beklemek hâlâ demokrasi midir?

TÜRKİYE’NİN GÜÇLÜ DİJİTAL DEVLET ALTYAPISI

Türkiye bu tartışma için sanıldığından daha güçlü ve daha çelişkili bir örnek sunuyor. Çünkü Türkiye’de dijital devlet zayıf bir fikir değildir. Tam tersine, e-Devlet Kapısı, MERNİS, UYAP, e-Nabız, EBA, EKAP, Gelir İdaresi’nin dijital vergi sistemleri, SGK hizmetleri, belediye açık veri portalları ve mobil belediye uygulamalarıyla oldukça geniş bir dijital kamu altyapısı oluşmuş durumda. Bugün e-Devlet Kapısı, SGK dökümünden adli sicile, tapu bilgisinden vergi borcuna, öğrenci belgesinden belediye hizmetlerine kadar pek çok işlemin tek kapıdan yapılabildiği devasa bir kamu arayüzü haline geldi. 2025 istatistiklerine göre 68 milyonu aşan kullanıcı, 9 bini aşan hizmet ve 4 milyarı aşan yıllık giriş, burada artık marjinal bir uygulamadan değil, gündelik hayatın merkezine yerleşmiş bir altyapıdan söz ettiğimizi gösteriyor.

Bu başarıyı küçümsememek gerekir. Devletin birçok hizmetinin tek kapıda toplanması, vatandaşın kurumlar arasında dolaşma yükünü azaltır. Bir belge için saatlerce sıra beklemek yerine birkaç dakikada çıktı almak, emeklilik bilgisini görmek, trafik cezasını ödemek, ikametgâh belgesi almak, dava dosyasına ulaşmak, sağlık geçmişini incelemek gerçek bir kolaylıktır. Türkiye dijital hizmet sunumunda ciddi bir birikim oluşturmuştur. OECD’nin Türkiye için hazırladığı dijital devlet değerlendirmesi de bu hizmet gücünü, kullanıcı odaklılığı ve dijital altyapı başarısını teslim eder.

DİJİTAL DEVLET, DİJİTAL CUMHURİYET DEĞİLDİR

Tam da burada asıl ayrımı yapmak gerekir: Dijital devlet, dijital cumhuriyet demek değildir; devletin hizmetlerini ekrana taşımasıdır. Dijital cumhuriyet ise vatandaşın devlet üzerinde gerçek zamanlı bilgi, katılım, denetim ve itiraz gücü kazanmasıdır. Türkiye’de güçlü olan daha çok birincisidir. İkincisi ise zayıf, dağınık ve çoğu zaman sembolik düzeydedir.

e-Devlet Kapısı çok sayıda hizmete erişim sağlar, fakat vatandaşın kamu kararına gerçekten katıldığı ortak bir siyaset alanı değildir. Vatandaş orada çoğu zaman başvuran, sorgulayan, belge alan, ödeme yapan, sonuç bekleyen kişidir. İşlemler hızlanmıştır, fakat vatandaşın siyasal etkisi aynı ölçüde artmamıştır. Devlet vatandaşa daha hızlı hizmet verir hale gelmiştir ama vatandaşın devleti daha derinden denetleyip yönlendirdiğini söylemek pek mümkün değildir.

SAĞLIK, EĞİTİM VE YARGIDA DİJİTALLEŞMENİN SINIRLARI

e-Nabız bu ikili yapının en iyi örneklerinden biridir. Sağlık Bakanlığı’nın 2015’te hizmete aldığı bu platform, tahlil sonuçlarından reçetelere, radyolojik görüntülerden raporlara kadar sağlık geçmişini vatandaşın erişimine açtı. Kullanıcı sayısının 78,5 milyona ulaşması, e-Nabız’ın neredeyse bütün toplumu kapsayan dijital bir sağlık hafızasına dönüştüğünü gösteriyor. Pandemi döneminde test ve aşı süreçlerinin izlenmesi, 6 Şubat depremlerinden sonra doğal afet bilgilendirme modülüyle yakınların hangi sağlık kuruluşunda olduğunun bulunabilmesi, doğru tasarlanmış dijital kamu altyapısının kriz anlarında ne kadar kritik olabileceğini gösterdi.

EBA deneyimi de benzer bir ders verdi. Pandemi döneminde EBA’nın milyonlarca öğrenci ve öğretmeni taşıyan bir uzaktan eğitim altyapısına dönüşmesi, önceden hazırlanmış dijital platformların kriz anlarında nasıl hayati hale gelebileceğini gösterdi. MEB verilerine göre 2020-2021 döneminde EBA milyarlarca kez ziyaret edildi, milyonlarca öğrenci ve öğretmen sistemi aktif kullandı, on binlerce destek noktası açıldı, yüz binlerce tablet dağıtıldı. Bunlar doğru uygulamalardı. Ama aynı deneyim dijital uçurumu da görünür kıldı. İnterneti olmayan, cihazı olmayan, evde sessiz çalışma alanı bulunmayan, ebeveyn desteği alamayan çocuk için dijital eğitim eşitleyici değil, eşitsizliği büyüten bir mekanizma haline gelebilir. Dijitalleşme ancak sosyal adalet politikasıyla birlikte yürürse demokratikleşme potansiyeli taşır.

UYAP ise yargı alanında dijitalleşmenin en güçlü örneklerinden biridir. Mahkeme dosyalarının elektronikleşmesi, avukat portalı, vatandaş portalı, e-satış, e-tebligat, emsal karar arama gibi araçlar adalet sisteminin işlem hızını artırdı. Kâğıt, posta, fiziksel takip ve bürokratik gecikme azaldı. Fakat dijital adalet yalnızca dosyanın elektronikleşmesi anlamına gelmemeli. Yurttaşın adalete erişiminin kolaylaşması, kararların anlaşılır hale gelmesi, yargısal süreçlerin makul sürede ilerlemesi, verilerin anonimleştirilerek kamusal denetime açılması ve algoritmik ya da idari süreçlerin hesap verebilir olması gerekir. Aksi halde UYAP çok gelişmiş bir işlem sistemi olsa da adaletin demokratikleşmesi kendiliğinden gerçekleşmez.

VERGİNİN İZİNİ SÜRMEK: BÜTÇE, HARCAMA VE HESAP VERME

Vergi ve kamu harcaması ise bu tartışmanın en çıplak yeridir. Bugün vatandaş çoğu zaman vergiyi öder, sonra parasının hangi okula, hastaneye, yola, ihaleye, sosyal yardıma ya da teknoloji altyapısına aktığını göremez. EKAP kamu ihalelerini elektronik ortama taşıyarak önemli bir şeffaflık zemini oluşturmuştur. Gelir İdaresi dijital beyanname, e-fatura, vergi borcu sorgulama ve ödeme gibi işlemleri büyük ölçüde dijitalleştirmiştir. Bunlar doğru adımlardır. Fakat vatandaş açısından en temel soru cevapsız kalır: Benim param nereye gidiyor?

Bütçe dili çoğu zaman uzmanların, bürokratların, şirketlerin ve sınırlı sayıdaki denetçinin okuyabildiği şifreli bir defter gibi işler. Oysa açık veri ve yapay zekâ birlikte kullanıldığında okuryazarlığı sınırlı biri bile “Benim param nereye gidiyor?” diye sorup sade ve doğru bir cevap alabilir. “Bu okul ihalesi neden uzadı?”, “Bu hastane neden bu kadar pahalıya yapıldı?”, “Benzer hizmet başka şehirde kaça mal olmuş?”, “Benim ilçemde eğitime ayrılan pay neden düşmüş?” gibi sorular kamusal hayatın gündelik soruları haline gelebilir. Dijital devlet belge verir. Dijital cumhuriyet gerekçe sunar. Dijital devlet işlem yaptırır. Dijital cumhuriyet hesap sordurur.

YEREL YÖNETİMLER VE AKTİF VATANDAŞLIK AĞLARI

Yerel yönetimlerde bu yönde bazı denemeler var. İstanbul, Ankara, İzmir gibi büyükşehirlerin açık veri portalları ulaşım, çevre, trafik, bütçe, altyapı ve kent hizmetlerine ilişkin bazı verileri erişime açıyor. Fakat bu sistemlerin çoğu hâlâ hizmet bildirimi ve memnuniyet ölçümü düzeyinde kalıyor. Vatandaşın önerisinin hangi teknik değerlendirmeden geçtiği, hangi bütçe kalemine bağlandığı, neden kabul edilip neden reddedildiği, hangi denetim sürecine açıldığı çoğu zaman yeterince görünür olmuyor.Oysa aktif vatandaşlık ağları tam da burada gerekir. İnsanlar mahalle, okul, işyeri, afet, ulaşım, sağlık, çevre, kira, gıda, enerji gibi başlıklarda dinamik dijital ağlara girip çıkabilmeli. Bir sorun gördüğünde talep açabilmeli, öneri verebilmeli, aynı sorunu yaşayanlarla eşleşebilmeli, ilgili kamu kurumunun cevabını görebilmeli. Bir mahallede kreş yoksa, bu bilgi yalnızca birkaç velinin ifade edilmiş talebi olarak kalmamalı. Haritada görünmeli. Kaç kişi etkileniyor, hangi kurum sorumlu, bütçe var mı, benzer talepler nerelerde açılmış, çözüm süresi ne olmuş, herkesçe anlaşılabilmeli.

Bu, yerel hizmet kalitesini artıracak teknik bir yeniliğin dışında, planlama, haber alma, katılım ve denetimin akışkan hale gelmesi demektir. Birey talep açar. Mahalle ağı, bunu büyütür. Uzman ağı, teknik gerekçe üretir. Kamu kurumu cevap verir. Harcama kaydı görünür olur. Bağımsız denetim süreci inceler. Vatandaş sonucu görür. Bu döngü belediyeden bakanlığa, Sayıştay’dan Meclis’e, yerel talepten yüksek devlet kurumlarına kadar uzanabilir.

Türkiye’nin eksiği de burada belirginleşiyor. OECD raporunda Türkiye’de açık veri, katılım ve şeffaflık hedeflerinin stratejik belgelerde yer aldığı, fakat bunun kamu kurumlarının geneline yayılmış bir katılım kültürüne dönüşmediği belirtiliyor. Kamu danışma platformları sınırlı kullanılıyor. Bütün kamu sektörünü bağlayan güçlü bir veri stratejisine, veri yönetişimi kültürüne ve kamusal veri sahipliği mimarisine ihtiyaç sürüyor. Kısacası Türkiye’nin dijital hizmet altyapısı güçlü ama veriyi demokratik katılıma çevirebilme becerisi henüz aynı düzeyde değil.

ORTAK KAYNAKLAR, DİJİTAL CÜZDAN VE KAYIT GÜVENİ

Daha ileri soru ise mülkiyetle ilgilidir. Dijital çağda ortak kaynakların nasıl yönetileceğini de yeniden düşünmek gerekir. Enerji, maden, veri, kamu arazisi, şehir rantı, katma değer, doğa ve aşırı kâr gibi ortak kaynaklardan doğan payların toplum adına kaydedildiği kamusal bir dijital cüzdan düşünülebilir. Bu ortak havuzdan eğitim, sağlık, bakım, barınma, afet, çocuk, yaşlılık, engellilik ve yoksulluk gibi alanlara açık kurallarla kaynak aktarılabilir. Bu herkesin aynı payı alması anlamına gelmez. İhtiyaç, katkı, kırılganlık, bölgesel eşitsizlik ve toplumsal fayda birlikte hesaba katıldığında daha adil bir paylaşım zemini oluşabilir.

Burada blokzincire sihirli bir çözüm gibi bakmamak gerekir. OECD de blokzincirin demokratik katılım alanında henüz büyük ölçekli dönüştürücü etkisini kanıtlamadığını söylüyor. Yine de kamu kayıtlarının değiştirilemez, izlenebilir, denetlenebilir hale gelmesi fikri önemlidir. Bir ihale kaydı, bir bütçe aktarımı, bir ortak kaynak geliri, bir sosyal destek kalemi geriye dönük olarak silinemiyor, değiştirilemiyor ve bağımsız biçimde görülebiliyorsa kamusal güvenin maddi zemini güçlenir. Sorun teknolojinin adı değildir. Sorun kaydın kimin için, kime karşı ve hangi hukukla tutulduğudur.

DİJİTAL CUMHURİYETİN RİSKLERİ: EŞİTSİZLİK, TEKNİK ELİT VE MAHREMİYET

Fakat burada iyimserliğin hemen yanına sert bir uyarı notu koymak gerekir. Dijital katılım kolayca linç kültürüne, anlık öfke siyasetine, çoğunluk baskısına ve manipülasyona açık hale gelebilir. Herkesin internete erişmesi, herkesin eşit yurttaşlık gücüne sahip olduğu anlamına gelmez. Yaşlılar, yoksullar, kırsal bölgelerde yaşayanlar, engelliler, teknik okuryazarlığı düşük olanlar ya da gündelik hayatı zaten ağır yüklerle dolu olanlar sistemin dışında kalabilir. Böyle bir durumda zamanı olan, örgütlü olan, teknik becerisi yüksek olan, daha yüksek ses çıkaran gruplar sistemi ele geçirebilir. Üstelik eski siyasal elitlerin yerine yeni bir teknik elit de geçebilir. Yazılımcılar, veri mühendisleri, platform sahipleri, algoritma tasarımcıları ve siber güvenlik uzmanları görünmez bir yönetici sınıfa dönüşebilir. Algoritmalar tarafsız değildir. Hangi verinin önemli sayıldığı, hangi ihtiyacın önceliklendirildiği, hangi bölgeye kaynak ayrıldığı, hangi itirazın meşru görüldüğü her zaman siyasal ve ahlaki tercihler içerir. Bu yüzden algoritma patron olmamalı. Hele patronun algoritması hiç olmamalı. Kuralı toplum koymalı, hukuk sınır çizmeli, uzman denetlemeli, vatandaş izlemeli, itiraz mekanizması hep açık kalmalı.

Mahremiyet bu işin kırmızı çizgisidir. Türkiye’de MERNİS kimlik verisini, e-Nabız sağlık verisini, SGK çalışma ve sosyal güvenlik verisini, Gelir İdaresi mali veriyi, UYAP adli veriyi, e-Devlet Kapısı ise çok sayıda kamu hizmetini aynı dijital ekosisteme bağlamaktadır. Bu entegrasyon hizmet kolaylığı sağlar ama aynı zamanda büyük bir veri yoğunlaşması yaratır. Devletin görünür olması ile vatandaşın çıplak hale gelmesi aynı kapıya çıkmaz. Kamu harcaması açık olmalı ama vatandaşın sağlık, gelir, borç, sosyal yardım, engellilik, işsizlik ya da siyasal katılım bilgileri ortalığa saçılmamalı. Dijital cumhuriyetin ilkesi basit olmalı: Kamu kaydı görünür olmalı, vatandaş mahrem kalmalıdır.

Bunun teknik karşılıkları da var. Açık kaynak kod, bağımsız denetim, algoritmik karara itiraz hakkı, veri minimizasyonu, farklılaştırılmış mahremiyet, erişim kayıtlarının vatandaş tarafından görülebilmesi, siber güvenlik denetimi, insan gözetimi ve düzenli etki analizi olmadan dijitalleşme demokratikleşme anlamına gelmez. Kanada’nın algoritmik etki değerlendirmesi gibi modeller, otomatik karar sistemlerinin yalnızca verimlilik açısından değil, hak, risk, önyargı, itiraz ve hesap verebilirlik açısından da değerlendirilmesi gerektiğini gösteriyor. Türkiye’nin dijital devlet gücü de bu tür demokratik güvencelere ihtiyaç duyar.

DİJİTAL DEVLET AKLINDAN DİJİTAL CUMHURİYET AKLINA

Asıl mesele dijital devlet değil, dijital cumhuriyet aklıdır. Dijital devlet, eski bürokrasinin ekranlara aktarılmış hali olarak kalabilir. Vatandaşı daha hızlı izleyen, daha hızlı sınıflandıran, daha hızlı yönlendiren bir makine gibi çalışabilir. Dijital cumhuriyet ise vatandaşın devlete karşı güç kazandığı yeni bir siyasal imkândır. Vatandaş izlenen, ölçülen, yönlendirilen bir veri nesnesi olarak kalmaz. Devleti görebilir, soru sorabilir, bütçe ve ortak kaynaklar üzerinde gerçek bir söz hakkı kazanır.

Teknoloji bizi kendiliğinden özgürleştirmez ama halk iradesini gündelik hayata yayacak, yönetimi daha yatay hale getirecek, kamu kararını vatandaşın gözü önüne taşıyacak, mülkiyeti ve paylaşımı yeniden tartışmaya açacak araçları da ilk kez bu kadar somut hale getiriyor. Türkiye’nin dijital devlet deneyimi bize şunu gösteriyor: Altyapı hazırlanabilir, milyonlarca insan sisteme bağlanabilir, hizmetler tek kapıdan verilebilir, kriz anlarında dijital platformlar hayat kurtarabilir. Fakat bütün bunlar halk iradesinin gündelik hayata gerçekten yansıdığı anlamına gelmez.

Eğer bu olanaklarla bile bu düzen demokratikleşmeyecekse, o zaman dünya çapında şimdiki yönetim biçimlerimizin daha ziyade ve en iyi ihtimalle oligarşik olduğunu kabul edelim.

TOLGA YILDIZ

İstanbul Üniversitesi Psikoloji Bölümü’nde öğretim üyesidir. Bilimsel makaleleri Evolutionary Anthropology ve Learning, Culture and Social Interaction gibi uluslararası dergilerde yayımlanan Yıldız, Integrative Psychological and Behavioral Science dergisinin yayın kurulunda görevli